SENİN YOLUN

Korkuyorsun! Şimdi her zamankinden daha fazla korkuyorsun…

Bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını bildiğinden mi, yoksa yeni bir bilinmezliğe girecek olmaktan mı bu korkun?! Tutunduklarından vazgeçebilecek cesaretin varken, yeni bir ‘sen’ olmaktan korkuyorsun! Bir kere adım atınca o yola, geri dönüşü olmayan bir yolculukta; ‘kendin olma’ yolculuğunda yalnız ilerlemen gerektiğini hatırlıyorsun, korkuyorsun!

Bilinçaltına kaydedilen inançların, öğrendiklerin, toplumsal yargılar, aile değerlerin, kabul verdiğin ‘başkalarının doğruları’ ; değer görebilmen için dayatılan ve koşulsuzca boyun eğdiğin ne varsa bir anda yıkılacak! En yakın gördüklerin yabancılaşacak, değiştiğini görecekler. Seni anlayamayacak ve senden uzaklaşıp, birer birer yok olacaklar hayatından. Geriye dönüp baktığında, her birinin aslında seni bu yola hazırlamak için orada olduklarını ve görevleri bitenlerin gitmesi gerektiğini görmeye başlayacaksın.

Yeni bir ‘sen’ olmak, ‘kendin olmak‘ o ilk adımı atana kadar biraz korkutacak belki seni. Sana sunulan ve ‘mutlu olduğuna inandırıldığın’ konfor alanından vazgeçmek öyle kolay olmayacak. Peki ya herşey yalnızca bir illüzyonsa! Bu oyunda başkalarının sana lâyık gördüğü ve sadece kendi çıkarlarına hizmet eden rolün bir parçası olmuşsan!

Evet, belki de hiç olmadığın kadar yalnız olacaksın, yalnız olduğun kadar da kalabalık!

Artık kendi sahnende başrol oyuncusu sensin! Üstelik kendi senaryonu yazacak olan da sensin ve izin verdiğin kişilerle, izin verdiğin ölçüde sürdüreceksin bu oyunu. Kendi senaryona uyum sağlamayan oyuncuları ve rolleri çıkarma yetkisine sahipsin. Kendi kurallarını belirleyecek olan yine sensin.

Başkalarının yazdığı senaryoda sıradan bir oyuncu olmak mı, kendi senaryonun başrolü olmak mı? Hangisini tercih edersin?

Kendi gemisinin tek kaptanı olarak ilerlemekten mi, yoksa, geminin esiri olup kalabalıkla kürek çekmekten mi korkman gerek!!!